Biz kadınlar sevdiğimiz erkek umursamadığında deliye dönüyoruz. Ama bu “delilik hali” çoğu zaman ilişkinin sonunu hazırlamıyor, tersine aşkı alevlendiriyor.
''Bana soğuk davranıyor, ne yaptığımla ilgilenmiyor. Soruyorum, bir sorun yok ama umursamazlığı had safhada... Bazen gözü beni o kadar görmüyor ki bu ilişki bitecek diye ödüm patlıyor. O beni takmadıkça, ben de buna taktıkça onu daha çok seviyorum.''
''Yemeğe gidelim mi?' diye soruyorum ona, ''acıkmadım'' diyor. Saatlerdir msn'nin başında, kaldırmıyor kafasını. Bir ara telefon çalıyor, en yakın arkadaşı Mustafa... Onunla uzun uzun, gülerek konuşuyor. Sanki aylardır birbirlerini görmemişler, oysa daha dün gece beraberlerdi. Telefonu kapatıyor, tekrar ciddileşiyor. ''Kahve?'' diyorum. Sessizlik... Birkaç saniye sonra kafasını kaldırıyor ''hı?'' -aklı şüphesiz başka yerde- ''yok, sağol'' diyor. Allahım bu adam burada olduğumu ne zaman fark edecek? Bir çift güzel söz duymak istiyorum, oralı bile değil. Sohbetlerim yarım kalıyor, cümlelerim boşlukta uçuşuyor... Bakışlarım omuzlarında... Bu umursamazlığı beni deli ediyor. Bana ne zaman yokmuşum gibi davransa, ayaklarına kapanmak geliyor içimden. Onu öpmek istiyorum, daha sıkı sarılmak ve hiç bırakmamak. Ona daha bir bağlanıyorum işte. Bu aşkta bir tuhaflık yok mu? O beni nereye sürüklese oraya savruluyorum... Duymadıkça, tanımadıkça çıldırıyorum.
