Çok şaşırdım! Şaşırmakla kalmadım, bilakis ağzım açık kaldı. Pek bir agresif ve aykırı buldum onu. Ama bir o kadar da heyecanlı, içten ve teslimiyetçiydi o akşam. Sarsıldım, hayrete düştüm. Yanlış anlaşılmasın, Timuçin Esen'den değil; sıcak sıcak sunduğu oyunculuk halet-i ruhiyesinden bahsediyorum. Zeliha Berksoy'un sahnelediği Melih Cevdet Anday'ın ünlü oyunu, Mikadonun Çöpleri'ndeki etkileyiciliğinden.

Özel hayatını anlatmadığı için basın tarafından sürekli eleştirilen cool adamın ışıklar altındaki, alkışlar arasındaki halinden sızanlarlardan. Aktörlüğünü besleyen düsturunu pervasızca gün ışığına çıkarıyor bu oyunda Timuçin Esen. Ve belki de kendine dair ilk kez bu kadar çok şeyi ele veriyor, anlatıyor! Görmeliydiniz; görmelisiniz de zaten. Gerçekten çok yakışıyor sahneye. (En az beyaz perdeye yakıştığı kadar!) Sanki ağır abi imajından sıyrılamaz zanettiğimiz Timuçin Esen'in aksine coşan, çağlayan, taştıkça da kollarından beslenen bir adam büyüyor sahnede. Sert kabuğundan sıyrılıp, tiyatro sahnesi benim er meydanım dercesine hayat veriyor ''Adam'' karakterine. Bazen seyircileri kahkahalara boğuyor, bazen de melankolik anlardaki yükselmeleriyle alkış topluyor. Ve sırılsıklam çıkıyor selama. Sadece başarma duygusunun onun yüzünü güldürdüğünü anlıyorum. Röportajda kendini anlatmasa da, sahnede işine nasıl gönül verdiğini gözlerindeki pırıltının ardına gizleyemiyor maalesef. Ve o ana dair yüzündeki mutluluğu kalıyor aklımda.

Korktum fakat söyleyemem

Ama ne yalan söyleyeyim oyunu izlemeden önce yaptığımız fotoğraf çekimi ve röportajda aynı cömertlikte değildi kendini ifade etmede. Hadi biraz daha itiraf.com; ilk karşılaştığımız saatlerde ondan biraz korktum bile diyebilirim. Kararlılığından, ne istemediğinden çok emin olmasından. Bir çekim planı belirlediğimizde, inanmadığı için aniden gözlerinin bulutlanmasından… ''Ben oyuncuyum, manken değil! Gerçekte nasılsam öyle görünmeliyim.'' Çok keskin ve sert! Ne fazlası ne de eksiği.

Konuşurken de öyle. Hep kontrollü. Sadece anlatmak istediğini anlatıyor. Onu anlamaya, deşifre edip ardından tatlı fiskoslar yapılmasına mahal vermiyor. Aşk için bile ''Çok geniş bir kavram!'' demekle yetiniyor. Ve benden bu kadar diyor.

Çünkü o hiçbir zaman hayatı birkaç kelimeyle konuşmuyor, bu kadar basit görmüyor.
Evet, Timuçin Esen, Gönül Yarası'ndaki Halil karakteriyle aldığı Altın Portakal, en iyi yardımcı erkek oyuncu ödülüyle dikkatlerimizi çekti. Ardından Sinema Yazarları Derneği'nin ödülü de gecikmedi aynı rol için. Karşımıza ilk çıktığında hiç bilmediğimiz anıları, nefretleri, korkuları, aşkları, dertleri, yaşam felsefesi ve hayalleriyle demlenmiş 31 yaşında bir adamdı. Ve eminim biz onun şu anki ve gelecekteki duygularını bilmesek de o yine bizimle kalmaya devam edecek.

Uzun lafın kısası bu röportaja sığan ve sığmayan çok şey var. Ama biliyorum ki, bu röportajı okuyan herkes, satır aralarından birçok şey çıkaracak kendine.