'Kral düştü, hayat konuştu'

Parası yok.

İtibarı yok.

Koca bir ömür paramparça.

Ve yaşlılar yurduna düştü.

Orada da ona kim baktı; bir zamanlar “yalanlar” söylediği, “Evleneceğim” diyerek oyaladığı, her defasında kandırdığı onu seven bir kadın.

Ama o hiç bilmedi.

Sonra ne mi oldu? 

Kral bittiği noktada gerçeklerle yüzleşmeye başladı ve hatta ölüm korkusuyla; Bir dönem yüzleşmeye korktuğu gerçeklerle. Ve; “Günahlarım çok öleceğim. Yanımda birkaç damla da olsa güzelliklerle gideyim” diyerek ayağa kalktı.

Belki de çok önce kalkması gerektiği ayağa.

Onca kadını üzdü, parçaladı, hayatları mahvetti o ayağa kalktı.

Yalnızlık ve çaresizlik insanı kendine getiriyor.

O da, huzurevinde derinlerde unuttuğu iyiliği hatırladı, hiç dünyaya gelmesine izin vermediği çocuklarının yerine bir çocuğu koydu ve onun için evlendi. 

Tüm çabasıyla o çocuk için çalıştı hayatının son günlerinde.

Kenan Baran ruhunu, vicdanını bir çocuğun hayatını kurtararak temizlemeye çalıştı.  

Öyle ki, bizler kızarken “Oh olsun” derken üzüldük Kenan Baran’a en son günlerinde.

Fakat tüm çaresiz, parasız kalan erkekler aynı mı?

Tabii ki, hayır. 

Evlatları olan bu duruma düşen birçok erkek bunu yapar mıydı Allah aşkına. 

Bence hayır!!!! 

O erkekler direkt evlenir ve mutlu olmaya bakardı. 

Hatta öz çocuklarını dahi hatırlamaz ara ara da, “Hayırsızlar beni ziyarete gelmiyorlar” diye de kızardı.

Hiç kendi kabahatlerini görmeden.

Hatta hayatında üzdüğü, parçaladığı hiçbir kadın için de “Ah ben onu üzdüm” demez “Onlar bana haksızlık yaptı” derdi.

Tıpkı Kenan Baran’ın yaptığı gibi.

Kenan Baran bir kez bile, haksızlık ettiği, üzdüğü hiçbir kadına “Ben haksızlık ettim” dedi mi? 

Demedi, demeyecek, demeyecekler!!!

Ve yalnız kalamayacak birçok erkek kadınların aksine gidip yeniden evlenecek…

Bu bir ironi değil; bu hayatın ta kendisi. 

Erkek yalnız kalamaz.

Onun için bir kadın, nefes kadar gerekli.

Kırık dökük olsa da, gücü bitse de, gölgesi bile kalmasa…

Yine de yanında biri olsun ister.

Ama kadın öyle mi?

Kadın öyle değil işte.

Kadın, yeri geldi mi yalnızlığı seçer; seçmekle kalmaz, bunun bedelini taşır, gücünü büyütür.

Ve işte tam da bu yüzden bu dizi erkeklere ders niteliğinde olduğu gibi, asıl biz kadınlara da bir şey anlattı aslında. 

Bu yüzden Kenan Baran’lar bitmez. Önemli olan alacak dersler ve belki de o yolda yürürken verilen kararlar.

 Hatta geçen bir erkek arkadaşım “Yazıyorsun yazıyorsun Kral’ın hayatını ama bak adam düştü, beş kuruş parası kalmadı ama fıstık gibi kadın buldu” dedi. 

Ben de: “Evet buldu ve o kadın da son kalan donunu aldı gitti” dedim.

Arkadaşım güldü.

Haksız mıyım?

Hayat böyle değil midir? Birileri gelir ve senin son atımlık canını da alır ki, üzdüğün kişilerin karmasını yaşa diye.

Velhasıl!!!

“Kral Kaybederse” çok şeyi anlatan güzel bir diziydi. Bence son yıllarda yapılan dizilerin en iyilerindendi.

Gerçekti, netti, olanı direk en direk anlattı. Biz kadınlara da; “Bir erkeği değiştiremezsin.

Onu düzeltmeye, yontmaya, toparlamaya harcadığın her yıl kendinden giden yıldır” dedi.

Handan’lar için: “Adam aynı adamdır. Sadece hikâye değişir. Ama özü? Asla” dedi.

Fadi’ler için; “Evli erkek ayrılmaz. Sadece seni kandırır. Karısı boşanma davası açarsa anca belki o zaman. Ama onun dışında asla bekleme kandırılırsın. Hİç bir evli erkeğe inanma” dedi.

Bize kalan? Kendimizi seçmek.

Ben bu diziyi en çok bu yüzden sevdim: Kral kaybetti belki, ama biz kadınlara da çok şey anlattı.

Bildiklerimizi bir de gerçek bir hayattan gördük, anladık, açıldık.

Her düşen erkeğin arkasından koşmanın gereksizliğini, yalnız kalmanın korkulacak bir şey olmadığını ve en önemlisi, kendimize verdiğimiz değerin bir erkeğin verebileceği değerden çok daha kıymetli olduğunu gösterdi.

“Kral Kaybederse” bitti.

Bir kez daha Halit Ergenç’in muhteşem oyunculuğu ile taçlanarak bitti. 

Muhteşem bir oyuncu ve final bölümünde de şahane bir rol kesti. 

Halit Ergenç bir dünya starı olsaydı inanın Oscar’ı defalarca alırdı.

Ki bence tüm eleştirilere rağmen dizinin tüm ekibi şahaneydi…