Fransa'daki Venedik ANNECY

Hülya ile Gül sizin için Annecy'nin tüm güzelliklerini araştırdı.
"Bir sabah bir şehre girerken'' diye başlayan öyküleri öyle çok severim ki. Uzun yollar, yol üstünde karşımıza çıkanlar, yabancı bir şehir, tanıdık bir duygu, biraz da şaşkın bakışlar... Ne zaman bir yerlere gitsem, okuduğum öyküler ve bu yeni şehirler birbirine karışır aklımın içinde... Sisler arasında bir görünüp bir kaybolan köy evleri, çan kuleleri, elma bahçeleri, yine arkada kaldı. Tıpkı o öykülerdeki gibi, Gül'le birlikte bir kış sabahı giriyoruz Annecy'ye. Belli ki, güneşin kış sabahları bile yüzünü göstermekten esirgemediği bir şehirdeyiz. Biz su kenarındaki otelimize girerken, şehrin öğrencileri gruplar halinde okula gidiyor, yaşlı bir kadın sudaki ördekleri besliyor, genç bir anne oğluyla fırından ekmek alıyor, bir adam köpeğini gezdiriyor... Suya eğilmiş salkım söğütler, bu şehirde huzurun ve dinginliğin sembolü gibi, sabah ayazında sokakları dolduranlara adeta gülümsüyor.

"Uçan Kaz" masalı

Annecy Fransa'nın güneyinde, Savoie bölgesinin başkenti konumunda olan, içinden şırıl şırıl suların aktığı, kış aylarında bile her sokak başından, her pencereden rengarenk çiçeklerin fışkırdığı, üstelik kocaman bir dağ gölünün kıyısına kurulmuş olduğu için yemyeşil parklarla çevrilmiş rüya gibi bir şehir. Otelden çıktığımız gibi, kemerli dar sokakları, yeraltı dehlizlerini hatırlatan daracık pasajları ile tarihle iç içe yaşayan küçük ve sevimli bir Avrupa şehrinin tam kalbine düşüyoruz. Labirent gibi küçük sokaklarda sıra sıra dükkanlar, peynirciler, şarapçılar, şarküteriler, çikolatacılar ve onların arasında, hepsi birbirinden daha sevimli ve romantik küçücük lokantalar... Kimi beyaz örtülü, dantel perdeli, kimisi tahta masalı, pötikare perdeli... Küçücük tahta köprülerden geçip, minicik avlu gibi sokaklarda buluyoruz kendimizi. Sanki labirentlerde kaybolma oyunu başladı. Çiçekli rıhtımlar boyunca çağıldayan berrak derenin peşine takılıyoruz ama nafile. Kimi zaman küçük bir kilisenin altında kayboluyor, hiç beklemediğimiz bir anda sarmaşıklarla kaplı bir evin altından yine akmaya başlıyor. Çiçeklerle bezeli kanal boyunca yürüyoruz ki, bu kez karşımıza suların ortasına ada gibi kurulmuş bir Ortaçağ şatosu çıkıyor. Demirli küçücük pencereleri ve çıkış izni vermeyen devasa kapısıyla anlıyoruz ki, burası bir Ortaçağ hapishanesi. Şimdi ise Fransa'nın en çok fotoğrafı çekilen müzesi unvanını taşıyor. Gül durur mu hiç, elbette o da bu şatonun fotoğrafını çekecek. Beni soracak olursanız, çoktan peri padişahının masalı içine daldım bile. Havada kar kokusu, suda balık avlayan ördekler. Kanalın diğer ucunda ise kocaman kanatlarını çırpa çırpa gelen bembeyaz bir kuğu. Başımızın tam üstünden havalanıp uçuyor. O kadar büyülü bir an ki, doğanın güzellikleriyle bu kadar içli dışlı olmak, bizim de ruhumuzu, o kuğunun peşi sıra uçuruyor. Uçan Kaz masalını yaşadığımıza bir an inanıyoruz... Geceleri ise ışıklandırılan bu müze şato, etrafındaki küçük lokantaları, küçük ışıklı meydanı ile çok romantik. İnsan sevgilisine bu güzellikler arasında kesinlikle yeniden aşık olur. Hem zaten buraya Fransa'nın Venedik'i diyorlar. Üstelik oradan çok daha doğal, temiz ve çevresinde barındırdığı binlerce güzellikle keşfedilmeyi bekliyor.

Kuğu gölünün güzellikleri
Labirent gibi kanalları arkada bırakıp, geniş caddelere doğru çıkınca, şehir yeni, modern ve genç yüzünü göstermeye başlıyor. Ünlü markaların şık butikleri, ışıl ışıl vitrinler, alışveriş merkezleri ve elbette kayak malzemeleri satan dükkanlar... Şıklık ve kalite bu şehrin en belirgin özelliği. O şık ayakkabı mağazalarında, insan hangi rugan botu deneyeceğini, hangi süet çizmeyi alacağını şaşırıyor. Yani anlayacağınız burada eski bir şehrin gizemini, modern bir şehrin lükslerini ve doğanın mucizevi güzelliklerini bir arada yaşıyorsunuz.

Kış güneşi altında, dağların arasında gümüşi bir göl parlıyor. Gölün etrafındaki devasa ağaçlarla kaplı parklar, yürüyüş yapan gençlerle, ördekleri besleyen çocuklarla cıvıl cıvıl bir canlılık içinde. Gün içinde maviden yeşile, eflatundan kızıla ve gece mavisine dönüşen bu göl, Avrupa'nın en temiz ve berrak sularına sahip. Savoie Alpleri'nin eteklerindeki gölün etrafı ise yalnızca park ve bahçelerle değil, tarihi şatolarla ve yazları hareketli bir sayfiye yerine dönüşen çok şirin kasabalarla çevrili. Fransa, İtalya, İsviçre sınırına çok yakın olan Annecy, bu üç ülkenin kültüründen parçalar taşıyor. Öğle saatlerinde dolup taşan kafeleri, sokakları tutan işportacıları ve eski kentin mimarisi ile İtalya'nın Como Gölü kıyısını hatırlatıyor. Kanallardan akan suların berraklığı, sokaklardan taşan çiçekleri ve düzeniyle sanki biraz İsviçreli. Lezzet ve yaşama sanatı üstüne kurulan hayat biçimiyle de Annecy tam bir Fransız. Özellikle de demin sözünü ettiğim lüks dükkanlarda ve birbirinden ilginç lokantalarda bunu çok iyi görebiliyorsunuz. Ayrıca burası Fransa'nın sakin ve doğayla iç içe yaşamayı seçen varlıklı ailelerinin tercih ettiği bir şehir. Bu nedenle de eski eserleri korumanın ve betonlaşmaya karşı çıkmalarının tek nedeni turizm değil. Hem buna ihtiyaçları yok, hem de huzur ve mutluluk, hayatlarının birinci sırasında yer alıyor. Güneş batmak üzere, dağlar morun tüm tonlarıyla rüya hissi uyandırıyor. Gölün üstünde küçük bir tekne, belli ki balıktan dönüyor. Ulvi ağaçların çıplak dallarında serçeler. İnsanın yüreği göl kadar temizleniyor, genişliyor.
Veri politikasındaki amaçlarla sınırlı ve mevzuata uygun şekilde çerez konumlandırmaktayız. Detaylar için veri politikamızı inceleyebilirsiniz.