'Bir kadın olarak sana çok şey borçluyum'

Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet’te doğmuş bir kadın olduğum için kendimi çok şanslı hissediyorum.

Bakın bunu öylesine söylemiyorum. Kendi hayatıma bakarak söylüyorum. Anneme, ablalarıma, yaptığım işe, bugün olduğum kadına bakarak söylüyorum. Kendi yarım kalan hayallerine rağmen beş kızının Cumhuriyet’in imkânlarından yararlanmasına sahip çıkmış bir kadının evladıyım.

Düşünün… Bir anne okuyamıyor. Onun kızı büyüyor, gazeteci oluyor. Yazıyor, soruyor, ekranlardan konuşuyor. Kendi parasını kazanıyor. Kendi hayatıyla ilgili kararlarını kendisi veriyor.

Ben Cumhuriyet’i biraz da annemle aramdaki bu farkta görüyorum.

Annemin içinde kalanlarla benim yapabildiklerim arasında kocaman bir emek, mücadele ve açılmış bir yol var.

O yolu açan Atatürk’e nasıl minnet duymam?

Yıllar önce “Atam” yazımda, “Seçilmedim, seçtim” demiştim.

Bugün de aynı yerdeyim. Seçtim. Nasıl yaşayacağımı, hangi işi yapacağımı, neye inanacağımı… Kendi kararlarımı verdim. Yanlışlarım da oldu, doğrularım da. Bedel ödediğim de oldu, iyi ki dediğim de.

Ama hayatımda kendi sözüm vardı.

Bir kadın için bunun ne kadar kıymetli olduğunu biliyor musunuz?

Çünkü hâlâ kadınların hayatı hakkında herkesin bir fikri var. Ne giyeceğimizden nasıl güleceğimize, evlenip evlenmeyeceğimizden çocuk sahibi olup olmayacağımıza kadar… Herkes konuşuyor. Herkes bir şey söylüyor. Herkes kadına bir hayat tarif ediyor.

E peki kadının kendi istediği?

Ben bugün bu ülkede hür irademle konuşabiliyor, düşüncemi ifade edebiliyor, bir haksızlığın karşısında sesimi yükseltebiliyorsam, bunun temelinde Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet’in ve kadınlar için açtığı yolun olduğunu biliyorum.

O yüzden Atatürk’e duyduğum sevgi hayatımın tam içinde. Yazdığım yazıda. Yaptığım işte. Kendi adıma verdiğim kararda. İstemediğim bir şeye karşı çıkarken bulduğum cesarette.

Elbette Türkiye’de kadın olmak kolay değil.

Kendi hayatımda sahip olduğum imkânları anlatırken bütün kadınların aynı imkânlara sahip olduğunu söyleyemem. Okumak için mücadele eden kız çocukları var. Çalışmasına engel olunan, kazandığı paraya bile kendi karar veremeyen kadınlar var.

İşte bu yüzden bize açılan yolun kıymetini bilmek, o yolda başka kadınlara da yer açmayı gerektiriyor.

Bir kız çocuğunun eğitimine destek olmak. Bir kadının emeğini küçümsememek. Birbirimizin hayatına hükmetmeye çalışmamak. Kazandığımız haklara sahip çıkmak.

Benim Atatürk’e minnetim bunları da içeriyor.

Bugün saat dokuzu beş geçe yine duracağız. Sonra hayat devam edecek.

Ben istiyorum ki o bir dakikada hissettiklerimiz, günün geri kalanında yaptıklarımıza da yansısın. İşimize, çocuklarımızı yetiştirme biçimimize, birbirimize davranışımıza…

Atam...

Ben bugün kendi ayakları üzerinde duran, çalışan, üreten, fikrini söyleyen bir kadınsam; annemin hayal ettiği hayatın ötesine geçebildiysem, bunda senin açtığın yolun payını hiç unutmadım.

Unutmayacağım.

Senin kurduğun Cumhuriyet’in bir kadını olmaktan gurur duyuyorum.

İyi ki vardın. Sana minnetim bir ömür.